Select Page

H Σκηνή – της Ishita Mandrekar

H Σκηνή – της Ishita Mandrekar


Λέξεις που παρασύρονται από το ρεύμα του χρόνου. Η Άβα ατενίζει τη σκηνή μπροστά της. Η μακριά ξύλινη πλατφόρμα είναι κατειλημμένη από μια βιολιστή που φαίνεται να έχει βυθιστεί στην Παρτίτα Νούμερο Τρία του Μπαχ. Η μουσική κάνει την Άβα να θέλει να πετάξει προς την πόρτα με την ένδειξη Έξοδος. Νεύρα. Απλά νεύρα. «Στα πρώτα ρεσιτάλ είσαι πάντα αγχωμένη, αλλά το συναίσθημα διαρκεί μόνο μέχρι να μπεις στη σκηνή.»  

Σκέφτεται τον Ζακ, το δάσκαλό της, να κάθεται στην αίθουσα της μουσικής πλημμυρισμένος από το ιριδίων φως ενός συννεφιασμένου πρωινού. Τι γνωρίζει όμως αυτός; Αυτή η αίσθηση μπορεί να μην καλυτερεύει ποτέ. Ίσως η κάθε παράσταση να προκαλεί άγχος. Ίσως όλες οι ενάρξεις να είναι οι ίδιες ακριβώςκατακλύζεσαι από πόνο και σε καρφώνει ανελέητα ο φόβος.

«Η σπουδαία μουσική προέρχεται από ένα σημείο πόνου»

Αυτές οι λέξεις ξανά, ειπωμένες τόσο καιρό πριν. Οι σκέψεις της πετάνε μακριά από τα εμποτισμένα με σκοτάδι και μελωδία παρασκήνια σε ένα μαγιάτικο απόγευμα. Σε ένα πιάνο baby grand που μπήγει βαθειά τα πόδια του σε ένα χοντρό καφέ χαλί, σε ρυτιδιασμένα δάχτυλα να κτυπούν τα άσπρα και μαύρα πλήκτρα και σε μια περίπλοκη μελωδία που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή από το μυαλό ενός παιδιού. Γκρίζα μαλλιά, μαύρα μάτια. Ο πρώτος της δάσκαλος ήταν ο παππούς της. Καθόταν υπομονετικά δίπλα της στον πάγκο καθώς εκείνη προσπαθούσε βαριεστημένα να αποφύγει το Μότσαρτ. Εκείνο το πρωί το σπίτι ήταν ήσυχο. Η μητέρα της και η γιαγιά της ήταν στην αγορά, αφήνοντας την να συνεχίσει το μάθημα με τον παππού της. Θυμάται το δωμάτιο τώρα. Λες και ένα μικροσκοπικό παράθυρο έχει ανοίξει στο χρόνο, επιτρέποντας της να κρυφοκοιτάξει μέσα από αυτό: πορφυρό χαλί, μεγάλα παράθυρα, το φως του ήλιου να εισβάλει μέσα από τα τζάμια καίγοντας το ντελικάτο δέρμα στο πίσω μέρος του λαιμού της. Τα χτενισμένα προς τα πίσω ασημένια μαλλιά του παππού της. Ροζιασμένα δάχτυλα να προκαλούν μια μελωδία που δεν ήξερε. Το άρωμα της μυραλοιφής λεμονιού, το καπνό και το δέρμα, το λουστραρισμένο ξύλο, το θρόισμα της φούστας και τις λευκές κουρτίνες να φουσκώνουν με το απαλό αεράκι. Θυμάται τη μεταλλική γεύση στο στόμα της.

«Η σκηνή είναι ο αφέντης», συνήθιζε να λέει.

Ένα χειροκρότημα τη φέρνει πίσω. Περιμένει στα παρασκήνια. Πάλεψε ή πέταξε μακριά. Σε κάθε πρεμιέρα βυθίζεσαι στο φόβο και τον πόνο. Εισέρχεται στη σκηνή και κάθεται στον πάγκο. Ένα πιάνο baby-grand βρίσκεται μπροστά της, χαμογελώντας πλατιά. Παίζει την πρώτη νότα. Ρε δίεση. Ακούγεται σαν το μακρινό κάλεσμα μιας τσίχλας και το θρόισμα φτερών που σπεύδουν να απομακρυνθούν σε ένα μπλε, καλοκαιρινό ουρανό.  

Φωτογραφία: Η αποβάθρα  του Νίκου Χατζηϊακώβου 

http://chatziiakovou.gr/p-1319-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%B8%CF%81%CE%B1 

 

Μετάφραση: Κουνουγάκης Μάνος

 

The following two tabs change content below.

Mandrekar Ishita

Η Ishita Mandrekar μεγάλωσε στη Μουμπάι. Σπούδασε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και δούλεψε ως βοηθός διακοσμητή και δημοσιογράφος στη Ινδία. Συνέχισε τις σπουδές αποφοιτώντας από τα μεταπτυχιακά προγράμματα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου του Essex και του Πανεπιστημίου Royal Holloway του Λονδίνου. Στο τελευταίο εκπονεί αυτή την περίοδο και τη διδακτορική της διατριβή.

Latest posts by Mandrekar Ishita (see all)

About The Author

Η Ishita Mandrekar μεγάλωσε στη Μουμπάι. Σπούδασε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και δούλεψε ως βοηθός διακοσμητή και δημοσιογράφος στη Ινδία. Συνέχισε τις σπουδές αποφοιτώντας από τα μεταπτυχιακά προγράμματα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου του Essex και του Πανεπιστημίου Royal Holloway του Λονδίνου. Στο τελευταίο εκπονεί αυτή την περίοδο και τη διδακτορική της διατριβή.