Select Page

H Προβατίνα – του Ian Prattis

H Προβατίνα – του Ian Prattis

Ο Καλούμ Μορ βάδιζε στο χείλος του γκρεμού. Δεν έψαχνε τόσο για το παιδί όσο για την κατεύθυνση που είχαν πάρει τα ζώα για να βρουν καταφύγιο. Ήταν ατάραχος καθώς τον οδηγούσε η εξαιρετική του αντίληψη των ρυθμών της φύσης. Αναζητούσε τα ίχνη των προβάτων ώστε να εντοπίσει το δρόμο που πήραν προς κάποιο καταφύγιο. Ήξερε πως η Κατριόνα θα τα είχε ακολουθήσει τη στιγμή που αντιλήφθηκε τον κίνδυνο. Βυθιζόταν συνεχώς στο χιόνι και κατάφερνε με πολύ κόπο να ελευθερωθεί. Χρησιμοποιούσε στο έπακρο όλες του τις αισθήσεις ώστε να μπορεί να ακούσει και να αισθανθεί το παραμικρό. Βρήκε αρκετά πρόβατα να συνωστίζονται σε πολυάριθμα μέρη αλλά όχι το κορίτσι. Μέχρι τη στιγμή που τα μάτια του εστίασαν σε ένα χέρσο κομμάτι γης ανάμεσα στο χιόνι. Μόλις το αντίκρισε ήταν σίγουρος πως η Κατριόνα είχε κατευθυνθεί προς τα εκεί. Βάδισε σταθερά, νιώθοντας κάθε αίσθησή του να τον πνίγει μέχρι που εντόπισε τα ίχνη της δίπλα σε αυτά ενός προβάτου. Τις βρήκε μαζί, το κορίτσι και την προβατίνα, σε μια αβαθή σπηλιά που στους τοίχους της προεξείχαν βράχια και χλόη.

Η μικρή είχε χάσει το χρώμα της από το κρύο και την έκθεση στην αδιαφορία των στοιχείων της φύσης. Γονάτισε δίπλα της διαπιστώνοντας έντρομος ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει. Εμπόδισε το χιόνι με το δυνατό του σώμα δίνοντας και πάλι ζωή στο παιδί. Ψέλλισε μια προσευχή ευγνωμοσύνης για την εύρεση του κοριτσιού και έπειτα της σιγοτραγούδησε στη γλώσσα του μερικά από τα ομορφότερα Γαελικά νανουρίσματα. Δεν έπρεπε να τη χάσει. Η προβατίνα κοίταξε με ένα σχεδόν οδυνηρό βλέμμα τον Καλούμ Μορ και χτύπησε τα πόδια της στο έδαφος. Μίλησε με ευγένεια στο πλάσμα, ξέροντας ότι ήταν απαραίτητη για να κρατηθούν στη ζωή. Η φωνή του γινόταν όλο και πιο απαλή αδιαφορώντας για το φόβο που ένιωθε και το κρύο που είχε παγιδέψει την Κατριόνα. Το κορίτσι τον άκουσε και ζωντάνεψε λίγο. Κάθισε δίπλα της, παρατηρώντας τη νωθρότητα των αντιδράσεών της, ζεσταίνοντας με αργές κινήσεις τα χέρια της μέσα στα δικά του και τρίβοντας τα αδύνατα γόνατά της που ήταν τόσο κρύα. Έπειτα της φόρεσε όποια ρούχα της είχε πάρει μαζί του. Ένας άνεμος χωρίς έλεος σήκωνε το χιόνι δημιουργώντας μια στριφογυριστή χιονοθύελλα. Ήξερε ότι δεν θα μπορούσαν να αφήσουν το καταφύγιο τους τη νύχτα και ότι έπρεπε να ζήσουν.  Το παλτό του ήταν τυλιγμένο γύρω από το κουλουριασμένο, θλιβερό κορμί του παιδιού ενώ ταυτόχρονα την κρατούσε κοντά του για να της δώσει όση επιπλέον ζεστασιά μπορούσε. Η προβατίνα τους φοβόταν και έτσι ήταν ανήσυχη. Όμως έτρεμε τη χιονοθύελλα ακόμη περισσότερο για να τολμήσει να φύγει. Ο Καλούμ Μορ μίλησε στην Κατριόνα για το τι θα έκαναν. Έπρεπε να ζήσουν. Η προβατίνα θα θυσιαζόταν για χάρη της για να κρατηθούν στη ζωή. Έπρεπε να το καταλάβει. Η Κατριόνα έγνεψε καταφατικά καθώς της εξηγούσε ότι θα σκότωνε το πρόβατο και έπειτα θα άδειαζε το εσωτερικό του για να τη βάλει μέσα και να ζεσταθεί ώστε να μπορέσει και αυτός να πάρει πίσω το παλτό του και να μην παγώσει. Αυτή έγνεψε με τη σοφία ενός εφτάχρονου. Την ένοιαζε μόνο να μην υποφέρει το ζώο.

« Όχι, Κατριόνα μου. Η προβατίνα δε θα υποφέρει.»

Μίλησε καθησυχαστικά στο ζώο και το χάιδεψε απαλά στα αυτιά. Η προβατίνα σταμάτησε να τρέμει και χαλάρωσε. Ενώ της μιλούσε πήρε το μαχαίρι του και έκοψε τη κεντρική φλέβα του λαιμού της. Καθώς εκείνη πέθαινε, τα μουδιασμένα δάχτυλα του Καλούμ Μορ αναζωογονήθηκαν χάρη στο ζεστό της αίμα. Ευχαρίστησε την προβατίνα για τη ζωή που τους πρόσφερε τόσο απλόχερα. Έπειτα άδειασε το ζώο και το έσκισε από το στέρνο ως την ουρά. Έβαλε το παιδί μέσα στο άδειο κουφάρι προστατεύοντάς την από το παγωμένα άγγιγμα της χιονοθύελλας. Αυτή κοιμήθηκε με ευγνωμοσύνη. Ήταν ο ύπνος κάποιου που ήξερε πως πρόκειται να σωθεί. Κάθισε με το παλτό του χαλαρό, δημιουργώντας ένα θύλακα ζεστού αέρα που θα μπορούσε να αντισταθεί στην παγωμένη θέληση της θύελλας. Πήρε αργές και βαθιές αναπνοές, σπαταλώντας όσο λιγότερη ενέργεια μπορούσε.

Ολόκληρη η ζωή του πέρασε μπροστά από τα μάτια του. Εκείνος χαμογελούσε καθώς έβλεπε ξανά την παιδική του ηλικία στο νησί. Φαντάστηκε ακόμα και τη δασκάλα του, τη Ρέιτσελ ΜακΝτούγκαλ. Της χαμογέλασε με ευγνωμοσύνη για την ελευθερία που χάρισε στη σκέψη του. Του είχε προσφέρει τόσα πολλά. Η έκφρασή του δεν άλλαξε καθώς σκέφτηκε τον πατέρα του, τον Άντριου, ο οποίος οδηγήθηκε στη τρέλα από γεγονότα που δεν είχε τη δύναμη να ξεπεράσει. Ήξερε ότι η αγάπη είχε παρασύρει τον πατέρα του πέρα από τα όρια. Θυμήθηκε την υπομονετική αγάπη της μητέρας του της Άννι και τις χειμερινές εξορμήσεις μέχρι το πλοίο που μετέφερε την αλληλογραφία ως την κύρια εβδομαδιαία τους έξοδο. Είδε με κατανόηση τις αντιμαχόμενες φατρίες του Μπρετ ΜακΒίκερ και ένιωσε ευγνώμων που ο άνδρας που σκότωσε τον αδερφό του, τον είχε προφυλάξει από την άγνοια. Οι σκέψεις του εξανεμίστηκαν καθώς εξέφρασε τα ευχαριστήρια του για το παιδί το οποίο κοιμόταν στη ζεστασιά που του πρόσφερε το σώμα του νεκρού προβάτου. Έπειτα ένιωσε θλίψη για το γεγονός ότι το ποτό τον είχε μετατρέψει σε απομεινάρι του παλιού του εαυτό. Θρήνησε όχι τόσο για το κακό που έκανε στον εαυτό του όσο για το πόνο που είχε προκαλέσει στους ανθρώπους που τον αγαπούσαν με την αδιαφορία του και τους συνεχείς καβγάδες. Το μυαλό του παρέμεινε σε εγρήγορση καθώς σκέφτηκε την Κατριόνα και τους γονείς της. Η γνωριμία μαζί τους ήταν ένα δώρο που τον έκανε να βρει ξανά τον εαυτό του. Καθώς το φως της αυγής φάνηκε μέσα στο σκοτάδι, σταμάτησε να περιφρονεί τον εαυτό του και είδε τη συμπόνια ως τη μόνη χάρη που θα μπορούσε να σώσει τόσο τον ίδιο όσο και τους συνανθρώπους του. Εκείνη τη νύχτα με το τσουχτερό κρύο και τη χιονοθύελλα, το μυαλό του τον οδήγησε σε διάφορα μονοπάτια της ζωής του. Ο πόνος του μειώνονταν όσο μεγάλωνε η συμπόνια του. Μέχρι το πρωί είχε φτάσει σε πλήρη αυτοεπίγνωση – μια κατάσταση διαφώτισης που κράτησε για το υπόλοιπο της ζωής του.

Η χιονοθύελλα είχε τελειώσει. Η Κατριόνα ήταν ξύπνια και ζωντανή παίρνοντας δύναμη από τη γαλήνη που είχε αποκτήσει ο Καλούμ Μορ. Χρησιμοποίησε το μαχαίρι του για να κόψει λωρίδες την προβιά του προβάτου ώστε να δέσει τα πόδια και τα χέρια τους και να τυλίξει τα γόνατά τους. Έχωσε στρώσεις προβιάς στη ζακέτα της και το παλτό του για να κρατηθούν ζεστοί. Άφησαν το μικρό τους σπήλαιο αφού πρώτα η Κατριόνα προσευχήθηκε για τη νεκρή προβατίνα που είχε σώσει τη ζωή της. Το χιόνι παρά την αδιαφορία της φύσης είχε μετατραπεί σε ένα λείο και μαλακό πάπλωμα. Ωστόσο ο Καλούμ Μορ ήξερε το δρόμο. Περπατούσαν για μία ώρα, βοηθώντας και ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλο, όταν ακούστηκε μια φωνή. Ήταν ο πατέρας του κοριτσιού, ο Τομ, που σχεδόν πηδούσε πάνω στο χιόνι, με γέλια και δάκρυα ανακούφισης που τους είχε βρει ασφαλείς. Ήταν ωχρός, με άγριο βλέμμα και έτοιμος να παγώσει. Όμως η εικόνα της κόρης του και του Καλούμ Μορ του έδωσε δύναμη. Αγκάλιαζε την Κατριόνα και κοιτούσε παρατεταμένα και στοργικά το σωτήρα της. Έπειτα έσφιξε το χέρι του του Κάλουμ Μορ μέσα στο χέρι του. Εκείνος ήταν καταβεβλημένος. Είπε απλά: «Δε θα μπορούσα να ζήσω αν είχα χάσει και τους δυο σας.»


Απόσπασμα από το μυθιστόρημα Redemption.

Μετάφραση: Κουνουγάκης Μάνος

The following two tabs change content below.
Ο Ian Prattis είναι συγγραφέας δεκατεσσάρων βιβλίων, ποιητής και αρθογράφος. Έχει λάβει αρκετά βραβεία, πιο πρόσφατα των οποίων είναι τα Gold for Fiction στο Φεστιβάλ Βιβλίου της Φλόριντα και το βραβείο Quill από το περιοδικό Focus on Women. Η Julia Ann Charpentier είπε για αυτόν: «Ο αξιοθαύμαστος χειρισμός της γλώσσας φέρνει σε κάθε σκηνή μια εντυπωσιακή οπτική διαύγεια.» Η Anita Rizvi χαρακτήρισε το μυθιστόρημα του, Gold for Redemption, ως «ένα καθηλωτικό βιβλίο που χρονογραφεί το ταξίδι ενός άνδρα σε όλα τα στάδια της αθωότητας, του σκοταδιού, της καταστροφής και της αλλαγής», βρίσκοντας «εξαιρετική την ευαισθησία και την ειλικρίνεια με την οποία ο συγγραφέας μεταχειρίζεται την ανθρώπινη κατάσταση.» Το βιβλίο αντικατοπτρίζει τα στάδια μια προσωπικής Σταύρωσης που οδηγεί τελικά στη Λύτρωση. Εκτός από συγγραφέας ο Ian Prattis είναι ταξιδιώτης του κόσμου, επίτιμος καθηγητής, ιδρυτής του Friends for Peace, γκουρού στην Ινδία και Πνευματικός Πολεμιστής για τη φροντίδα του πλανήτη, την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δάσκαλος του Zen από το 1997, δίνει ομιλίες σε όλο τον κόσμο. Ζει στην Οτάβα του Καναδά όπου και ενθαρρύνει τους συμπολίτες του να βρουν την αληθινή τους φύση έτσι ώστε η ανθρωπότητα και ο πλανήτης να αναγεννηθούν. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για αυτόν στο http://www.ianprattis.com

Latest posts by Prattis Ian (see all)

About The Author

Ο Ian Prattis είναι συγγραφέας δεκατεσσάρων βιβλίων, ποιητής και αρθογράφος. Έχει λάβει αρκετά βραβεία, πιο πρόσφατα των οποίων είναι τα Gold for Fiction στο Φεστιβάλ Βιβλίου της Φλόριντα και το βραβείο Quill από το περιοδικό Focus on Women. Η Julia Ann Charpentier είπε για αυτόν: «Ο αξιοθαύμαστος χειρισμός της γλώσσας φέρνει σε κάθε σκηνή μια εντυπωσιακή οπτική διαύγεια.» Η Anita Rizvi χαρακτήρισε το μυθιστόρημα του, Gold for Redemption, ως «ένα καθηλωτικό βιβλίο που χρονογραφεί το ταξίδι ενός άνδρα σε όλα τα στάδια της αθωότητας, του σκοταδιού, της καταστροφής και της αλλαγής», βρίσκοντας «εξαιρετική την ευαισθησία και την ειλικρίνεια με την οποία ο συγγραφέας μεταχειρίζεται την ανθρώπινη κατάσταση.» Το βιβλίο αντικατοπτρίζει τα στάδια μια προσωπικής Σταύρωσης που οδηγεί τελικά στη Λύτρωση. Εκτός από συγγραφέας ο Ian Prattis είναι ταξιδιώτης του κόσμου, επίτιμος καθηγητής, ιδρυτής του Friends for Peace, γκουρού στην Ινδία και Πνευματικός Πολεμιστής για τη φροντίδα του πλανήτη, την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δάσκαλος του Zen από το 1997, δίνει ομιλίες σε όλο τον κόσμο. Ζει στην Οτάβα του Καναδά όπου και ενθαρρύνει τους συμπολίτες του να βρουν την αληθινή τους φύση έτσι ώστε η ανθρωπότητα και ο πλανήτης να αναγεννηθούν. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για αυτόν στο http://www.ianprattis.com

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *