Select Page

Λεπρός στο Ρισικές της Vivian Mclnerny

Λεπρός στο Ρισικές της Vivian Mclnerny

Πατσουλί, μπαχαρικά με κάρι και φρεσκοκομμένα άνθη χρυσάνθεμου πλημμυρίζουν τον αέρα. Μου γυρίζουν τα έντερα. Κλείνω τα μάτια. Οι στομαχικές διαταραχές είναι τόσο συνήθεις στην Ινδία που αγνοώ την δική μου εδώ και βδομάδες. Γίνομαι όλο και πιο κατηφής, αδύναμη και αδύνατη, φτάνοντας σε τέτοια άθλια κατάσταση που αρχίζω να αιμορραγώ.

Κάθομαι με νωθρότητα στη σκιά ενός δέντρου κάτω από το ιατρικό κέντρο περιμένοντας να δω κάποιο γιατρό και οι σκέψεις μου ίπτανται μαζί με τις μυρωδιές. Αρχίζω να πείθω τον εαυτό μου ότι μάλλον έχω κολλήσει κάποια σπάνια αρρώστια καθώς περιπλανιόμουν στο Ιράν, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Ή μάλλον έχω αναπτύξει καρκίνο του εντέρου ο οποίος είναι, χωρίς αμφιβολία στο τελικό του στάδιο. Είμαι 18 χρονών και στα πρόθυρα ενός μικρού νοερού μελοδράματος. Η ιδέα να πεθαίνω αργά στους πρόποδες των Ιμαλαΐων στην Ινδία φαντάζει ρομαντική. Με φαντάζομαι να έχω πάρει την στάση του λωτού για να αποδεχτώ τον θάνατο του σώματός καθώς το πνεύμα μου ανυψώνεται για να ενωθεί με το σύμπαν σε μια θεαματική επίδειξη χρυσού φωτός που θαυμάζουν όσοι τη βλέπουν.

Ένας κρότος από μέταλλο στο πεζοδρόμιο και φωνές με ξυπνάνε από τα διανοητικά μου σκηνοθετήματα.  Άνθρωποι φωνάζουν. Ένας άντρας κείτεται πεσμένος στον δρόμο κάτω από το ποδήλατό του. Προσπαθεί να το σηκώσει αλλά το ένα του πόδι είναι μπλεγμένο στον μεταλλικό σκελετό ενώ και το συρμάτινο καλαθάκι στο τιμόνι του δίνει ένα περίεργο βάρος. Μαζεύεται πλήθος. Φρούτα, λαχανικά και μικρά πακέτα ξηρών προϊόντων τυλιγμένα με χαρτί εφημερίδας έχουν σκορπιστεί σε όλο το πεζοδρόμιο.

Πεσμένος μπρούμυτα, ο άντρας προσπαθεί απελπισμένα να μαζέψει τα υπάρχοντά του, σκουπίζοντάς τα με τους πήχεις του χεριού του προς το καλάθι του ποδηλάτου, το οποίο βρίσκεται ακόμα πλάι του στο έδαφος. Μια λιπόσαρκη γυναίκα με ένα μωρό στον γοφό της κλέβει ένα από τα πακέτα και τρέχει μακριά. Κάποιοι της φωνάζουν. Συνεχίζει να περπατά αλλά ανοίγει τα χέρια της και αφήνει τον σάκο να πέσει. Σκίζεται και κόκκοι ρυζιού σκορπίζονται στην σκόνη.  Ένα φρούτο γκουάβα κυλάει για να σταματήσει στο σημείο που κάθομαι. Το μαζεύω μαζί με μερικά ακόμη.

«Όχι! Όχι! Όχι!» Όλοι κραυγάζουν ταυτόχρονα.

«Θεέ μου,» σκέφτομαι, «φαίνομαι όντως τόσο απελπισμένη ώστε να κλέψω φαγητό;»

«Όλα εντάξει», λέω. «Απλά βοηθάω.»

Σκυμμένη, συνεχίζω να περισυλλέγω αδέσποτα φρούτα και λαχανικά, ένα πακέτο ρύζι, πηγαίνοντας προς τον άντρα και υποθέτοντας πως όλοι θα σταματήσουν να μου φωνάζουν μόλις καταλάβουν τι κάνω. Ένα αγόρι ανοίγει δρόμο μέσα από το πλήθος.

«Μην το αγγίζετε! Αυτός ο άντρας είναι πολύ άρρωστος!»

Σταματάω. Για πρώτη φορά βλέπω γιατί ο πεσμένος άντρας παλεύει τόσο σκληρά να σηκώσει το ποδήλατό και τα υπάρχοντά του. Δεν έχει δάχτυλα, μόνο απομεινάρια χεριών. Τα αυτιά του είναι κόμποι από κουνουπίδι. Η σάρκα από την μύτη του έχει καταρρεύσει στο πρόσωπό του και βυθίζεται μέσα στο κρανίο του. Είναι ένα πτώμα, σαπισμένο αλλά ακόμα ζωντανό. Το στομάχι μου, που ήδη υποφέρει από ναυτία, χοροπηδά. Αν και δεν έχω δει ξανά κάτι παρόμοιο, αναγνωρίζω αμέσως περί τίνος πρόκειται- λέπρα.

Στέκομαι πιέζοντας τα ευτελή εμπορεύματα στο στήθος μου. Ο άντρας με κοιτάζει. Μεγάλα καστανά μάτια ατενίζουν έξω από το τερατώδες κέλυφός του. Βλέπω σε αυτά το φόβο ή ακόμα χειρότερα την προσδοκία ότι θα ζαρώσω και θα φύγω μακριά. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου το σκέφτομαι. Το πλήθος μεγαλώνει.

Μια γυναίκα σκύβει για να πιάσει κάτι από το έδαφος. Σκέφτομαι ότι αποφάσισε να βοηθήσει και αυτή αλλά μετά συνειδητοποιώ ότι έχει σηκώσει μια πέτρα στο μέγεθος της παλάμης. Μου φωνάζει. Δεν καταλαβαίνω τα λόγια της αλλά αναγνωρίζω την απειλή. Ένας άντρας φωνάζει στη γυναίκα αλλά δεν ξέρω αν της λέει να αφήσει κάτω την πέτρα ή να στοχεύσει. Πολύ συχνά έτσι αισθάνομαι στην Ινδία, μια ξένη μέσα στο πλήθος που βρίσκεται στα πρόθυρα του να γίνει όχλος.

Δεν είμαι γενναία. Με μια γρήγορη κίνηση ρίχνω όλα όσα κρατάω στο καλάθι του ποδηλάτου και το ξεμπερδεύω από το πόδι του λεπρού για να το στήσω σωστά ώστε τα χερούλια να βρεθούν στο κύρτωμα των αγκώνων του.

«Ορίστε», λέω με μια γελοιωδώς χαρωπή φωνή.

Με κοιτάζει, έκπληκτος προς στιγμήν. Περισσότεροι άνθρωποι μαζεύονται και φωνάζουν. Η κατάσταση εξελίσσεται άσχημα. Θέλω να ανέβει στο ποδήλατό του και να φύγει. «Γρήγορα», λέω, ενώ ταυτόχρονα εύχομαι να ήξερα την λέξη στα Ινδικά.«Γρήγορα, Φύγε» Εκείνος όμως  στηρίζει με προσοχή τον σκελετό του ποδήλατου στο ισχίο του, χαμηλώνει το κεφάλι του και πιέζει και τις δύο παλάμες των χωρίς δάκτυλα χεριών του μαζί σε μια χειρονομία ευγνωμοσύνης.

Ντρέπομαι. Δεν μου αξίζει τέτοιος σεβασμός. Αν μη τι άλλο ξέρω ότι η λέπρα δεν είναι ιδιαίτερα μεταδοτική. Από την άλλη, το μόνο που θέλω είναι να φύγει, για το καλό και των δυο μας. Ξαφνικά το ποδήλατο γλιστράει κάτω από το σώμα του και σχεδόν ανατρέπεται για δεύτερη φορά. Και οι δυο μας πάμε σαν τρελοί να το αρπάξουμε, πέφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο. Σχεδόν πέφτουμε κάτω. Βλέπουμε το ξάφνιασμα της ίδιας μας της έκφρασης να αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο του άλλου και για κάποιο ανεξήγητο λόγο γελάμε. Σκάμε στα γέλια. Τα πάντα μοιάζουν ξαφνικά ξεκαρδιστικά με έναν παράλογο τρόπο. Για πρώτη φόρα, βλέπω στα αλήθεια τον άντρα κάτω από την τρομακτική σάρκα. Συνειδητοποιεί ότι τον βλέπω.

Μετά ρίχνει το ένα πόδι πάνω στο ποδήλατο, σπρώχνει και σχεδόν χοροπηδά πάνω στην σέλα πριν κάνει πετάλι, ελέγχοντας το τιμόνι με ότι έχει απομείνει από τα χέρια του. Το πλήθος παραμερίζει με φόβο για να τον αφήσει να περάσει. Έπειτα τον βλέπω να χάνεται γρήγορα.

Μονάχα όταν βρέθηκε σε ασφαλή απόσταση η γυναίκα πέταξε την πέτρα φροντίζοντας να προσγειωθεί στα πόδια μου.

 


Μετάφραση: Κίρα Καρνέζη

Φωτογραφία: Kira Karnezi

Το διήγημα δημοσιεύτηκε στην Αγγλική Γλώσσα στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Prachya Review.

Leper in Rishikesh by Vivian McInerny

The following two tabs change content below.

Mclnerny Vivian

Η Vivian Mclnerny είναι δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και συγγραφέας φαντασίας. Έργα της έχουν δημοσιευτεί σε Αμερικανικές εφημερίδες και περιοδικά. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών ταξίδεψε δια ξηράς από την Ευρώπη στην Ινδία. Το διήγημα Λεπρός στο Ρισικές είναι ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα αυτού του ταξιδιού.

Latest posts by Mclnerny Vivian (see all)

About The Author

Η Vivian Mclnerny είναι δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και συγγραφέας φαντασίας. Έργα της έχουν δημοσιευτεί σε Αμερικανικές εφημερίδες και περιοδικά. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών ταξίδεψε δια ξηράς από την Ευρώπη στην Ινδία. Το διήγημα Λεπρός στο Ρισικές είναι ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα αυτού του ταξιδιού.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *